Don't Forget Me

Umarłam. Nie żyję, nie ruszam się, nie oddycham, nic nie czuje. UMARŁAM. Jedyne co pamiętam to te światła.

Była wiosna. Nie wiem jaki był dzień ani która godzina. Siedziałam tam sama. Smuciłam się. Nie, nie byłam smutna, byłam wściekła. Chodziłam po pokoju zdenerwowana, w dłoniach trzymałam jego zdjęcie. Jego i tej podłej kobiety.

Jak on mógł mi to zrobić ?

I to jeszcze z nią. Z moją przyjaciółką.

Czekałam na tego łajdaka, chciałam mu powiedzieć co o nim myślę.

Nagle drzwi się otwierają a w nich staje on. Złość mnie ogarnęła. Zaczęłam krzyczeć na niego, rzuciłam mu to zdjęcie w twarz. Chciał się tłumaczyć. Powiedział mi że mnie kocha, że z nią zarwie. Zarwie z nią. Łaskę mi robił. Chciałam się na niego rzucić i wydrapać mu oczy. Zamiast tego wybiegłam z domu. Wybiegłam przez furtkę i znalazłam się na chodniku. Niespodziewanie straciłam równowagę. Czułam że upadam. Słyszałam dźwięki klaksonu. Widziałam światła samochodu. Czułam straszliwy, przeszywający ból. Widziałam tylko ciemność.

To jest przerażające, widzę moje ciało w drewnianej skrzyni. Patrzę na ludzi których kochałam i którzy kochali mnie. Oni wszyscy płakali ponieważ mnie już nie było. Proboszcz wygłaszał jakąś religijną mowę, gdy skończył, mój brat podszedł do ambony i powiedział tylko jedno zdanie.

‘’Kiedy wyjeżdżałem, kiedy się żegnałem z nią, powiedziałam mi tylko
Don’t Forget Me
Tak siostrzyczko. Nigdy cię nie zapomnę’’

I odeszłam…

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Pierwszy Post. 

Ciekawy? Tak - Nie ?? :D

///Nata