Czuje go, kiedy coś mi nie wyjdzie, nie ważne co, ważne że nie udało się i to się liczy. Czuje go gdy na korytarzu moja klasa siedzi cała razem, ale beze mnie, śmieją się, wygłupiają i miło spędzają czas, wyciągam wtedy telefon i słuchawki, i udaję że wszystko jest w porządku. Smutek czuje również kiedy wracam do domu i rodzice zaczynają robić mi wyrzuty że jestem beznadziejna i że ich inne dzieci były lepsze i bardziej ogarnięte. Oni nie widzą moich starań, nie widzą tego że potrzebuję pomocy a nie krzyku.
Wiecie jakie jest moje marzenie? Chciałabym by ktoś, nie ważne kto, podszedł do mnie i powiedział: ''Natalia, jestem z ciebie dumny''
Nikt nigdy nie był ze mnie dumny. Zawsze byłam ''Szkodnikiem'' albo ''wpadką'', wiele razy słyszałam za moimi plecami ''Dobrze by było gdyby jej tu nie było''.Ale nie okazuje smutku, staram się go nie okazywać, dlatego wszyscy wokół mnie myślą że jest u mnie dobrze i tylko ja wiem jak na prawdę jest. Moi przyjaciele często wypłakują mi się w ramię i chcą bym była ich opoką. Czasem jak ich tak słucham mam ochotę płakać z bezsilności ale tego nie robię, uśmiecham się i mówię ''Uwierz mi wszystko będzie dobrze'' chodź sama w to nie wierze.
Życie nie jest łatwe, ale trzeba sobie radzić.
Nie musisz komentować tego posta, ale mam do ciebie prośbę, jeśli widzisz osobę która jest smutna, usiądź obok i zacznij z nią rozmawiać, może ta osoba właśnie tego potrzebuje.
Nie bądź obojętny na ludzi.
///Autorka
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz